هدف ایرنا گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست

کد خبر: 82481179 (5907401) | تاریخ خبر: 15/01/1396 | ساعت: 9:12|
نسخه چاپی | ارسال به دوستان

تلاش برای صلح در فضای جنگ

تهران- ایرنا- امروز آلمان و ژاپن متحد آمریکا هستند، در حالی که دیروز دشمن هم بودند. عراق دیروز دشمن ایران و امروز دوست ایران است.

روزنامه آرمان دریادداشتی به قلم محمد مهدی مظاهری تحلیلگر روابط بین‌الملل،نوشته است:شرایط، سیاست‌ها و منافع حاصل از آن عامل تعیین کننده دشمنی‌ها و دوستی‌هاست. عمیق‌ترین کینه‌ها خصوصا در صحنه سیاست و دولت‌داری با مد نظر گرفتن منافع، بسیاری از اوقات به حاشیه رانده شده و فراموش می‌گردند. نباید آنچه را امروز جاری است و باور داریم، همیشگی بپنداریم. فردا روز دیگری است. جنگ‌ها تلخند، اگرچه بعضا اجتناب ناپذیر باشند. جنگ‌ها بیش از آنکه حاصل اختلاف میان ملل باشد، نتیجه سیاست‌های دولت‌ها هستند.

بزرگ‌ترین تلخی جنگ کشته شدن انسان‌ها به دست انسان‌های دیگری است که اگر خصومت میان دولت‌ها نبود نه تنها هیچ دشمنی میان آنان نبود، بلکه با یکدیگر نیز می‌توانستند دوست باشند. نزدیک‌ترین جنگ تاریخ معاصر ما جنگی بود که صدام به ایران تحمیل کرد. تکه و قطعه‌ای از ما در آن جنگ مانده است. نسلی که جنگ را دید و درک کرد سخت بتواند به زندگی عادی بازگردد. در جنگ تحمیلی با آنکه می‌دانستم غالب جمعیت عراق شیعی است با این وجود دست یافتن به وصیتنامه یک نظامی عراقی در کربلای 2 برایم یک شوک بود. در درگیری یک شیعی عراقی کشته شده بود. او پس از شهادتین با ابراز به حقانیت ائمه اطهار، لیست قروض خود و... اعلام کرده و از خداوند برای خود رحمت و از بازماندگان خواهان حلالیت شده بود. دریافتم او در بخش مهمی شبیه من است، اما بالاجبار درگیر جنگ گردیده است.

عربیت نقطه تهییج صدام برای جنگ بود، در حالی که طرف مقابل ما نه یک کافر، بلکه مسلمانی بود که خدا، کتاب، پیامبر و حتی امامانش با ما مشترک بود. امروز که منطقه خاورمیانه درگیر بحرانی وسیع و فراگیر است، در وسعتی بزرگ‌تر در این اندیشه ام که سعودی‌ها و... نیز چون من یک قبله، یک پیامبر، یک کتاب و یک معاد دارند. حتی آمریکایی‌ها نیز در نگاه تعاملی همان خدایی را دارند که من دارم. بی شک یکی از اهداف گفت‌وگوی تمدن‌ها در فضای جنگ تمدن‌ها، قبول راه‌های متفاوت برای رسیدن به خدای واحد بود، اما نشد، اما این نشدن پایان امید نبود. جنگ و تخریب کاری سهل و صلح و گفت‌وگو، امری دشوار و زمانبر است.

نسل ما از جنگ هراسی ندارد، اما عموما کهنه سربازان، بیش از جنگ، منادی صلح می‌شوند. شاید تلخی جام زهر و درک بخشی از دردهای ناشی از شعب ابی طالب، عاملی مهم در رسیدن به این نگاه باشد. آنانی که بر طبل جنگ کوبیده و به استقبال آن می‌روند، بدانند هیچ جنگی مقدس نیست، مگر آنکه طرف مقابل نیز برای آن تقدسی ایجاد نماید. امروز که دیوانه‌ای به‌نام ترامپ، بر مسند کشوری نشسته است که همراه شدن با دیوانگی او، می‌تواند جهان را به ویرانی بکشد؛ آزموده را آزمودن خطاست. جهان ما را با جنگ آزموده است، اما صحنه سیاست و بشر گرفتار تکرار تاریخ است. ما قرن‌هاست که آغازگر جنگی نبودیم، اما در دفاع نشان داده ایم که ایران بیشه شیران است. مظلومیت ناشی از مورد تهاجم واقع شدن خود عامل کربلایی شدن این سرزمین و عاشورایی شدن مردم این دیار بوده و می‌باشد، لذا ما نباید فرصت یا بهانه‌ای برای تحمیل یک جنگ ایجاد کنیم.

نکته آنکه ماندگاری و نفوذ ایران بیش از قدرت نظامی، برخاسته از مزید فرهنگی آن بوده و می‌باشد. تاثیرگذاری ایرانیان فرهیخته در جامعه آمریکا نیز حاصل این مزید است. نباید ما بسترساز تکرار تاریخ شده و سهمی در دیوانگی ترامپ داشته باشیم. یکی از راهکارهای گریز از تله‌های دشمن، هموار کردن یا ساختن راه‌های گفت‌وگو و تعامل با کشورهای منطقه در دولت تدبیر و امیدی است که با برجام نشان داده است اهل گفت‌وگو و تعامل است. در فضای جنگ تلاش برای صلح، خود شجاعت می‌خواهد.
*منبع:روزنامه آرمان،1396،1،15
**گروه اطلاع رسانی**1893**9131**انتشاردهنده:شهربانو جمعه

انتهای پیام /*